sel

İlmek ilmek işleyip hayal ettiğimiz noktaya getirmek için uğraştığımız şeyleri düşünelim. Gecemizi gündüzümüze katıp emek verdiğimiz onca şey, bir gün aklımıza düşen fikrin peşinden yola çıkışımızın hikayesidir aslında.

Bir amaca sahip olduğumuzu fark ettiğimiz an ona ulaşmak için yeterince istek duyarsak yeni bir sayfa açar ve verebileceğimiz her şeyden vermeye başlarız. Cebimizde ne biriktirdiysek birer ikişer çıkarırız. Verdiklerimizi bir gün alabilmeyi umarız, yüzümüze düşen bir gülümsemeyle de olsa alabilmeyi. Bu uğurda vazgeçtiğimiz her şey, bizi adım adım istediğimiz şeye yaklaştırırken ya da yerimizden bile oynatmadığında aklımıza gelir illa ki. Buna önemsediğimiz bir şey için büyük oynamak diyebiliriz; ya batarız ya çıkarız. Yine de yolu bulabilmek adına maneviyat cebimizdeki birikimden kırıntılar bırakırız.

Çizdiğimiz yolda tüm benliğimizle yürümeye başladığımız andan itibaren yolun sonunu düşlediğimiz şekilde bulmayı bekliyoruz. Elde edene veya edemeyene kadar sürecek. Bu bir doyum yolculuğu, özünüzden ayrılmayın.